Co pozostało z Robur...

A potem nadchodzi wigilia meczu, oczekiwanie, które zanika w miarę zbliżania się tego momentu. Ile razy przeżywaliśmy ten moment z radością tych, którzy żyją swoją pasją? Wiele... wiele. Jutro Siena zmierzy się z Gubbio, ważną drużyną, która nie daje zniżek, wyzwanie, które w innych sytuacjach wzbudziłoby chęć bycia tam i przeżycia imprezy w pełni. Ale tak nie będzie, wszyscy już wiemy, że jeśli coś się nie zmieni – a raczej wszystko – przyszłość będzie bardzo mroczna. To, co pozostało z wiarygodności Sieny, wyjdzie na boisko jutro wieczorem, oszołomiony zespół, który próbował, dopóki nie był w stanie wytrzymać ciosu, ale który w ostatnich tygodniach pokazał, że stracił spokój, który był podstawą początku sezonu. Są opłaceni, zebrani, więc niech będą profesjonalistami, tak, zgadzamy się w zupełności, ale myślenie i wiara, że ​​entuzjazm i koncentracja tych, którzy ruszają w teren, są aktywowane przez naciśnięcie przycisku, jest co najmniej wymuszone. Zawodnicy i trener mają swoje wady, nie daj Boże, ale podobnie jak my, entuzjaści, ponoszą konsekwencje nielogicznego zarządzania i braku minimum programowania, które ma swojego głównego winowajcę w osobie prezydenta Emiliano Montanariego. Ale to nie wszystko, bo tu otwiera się kolejny rozdział, rzeczywiście wracamy na pierwsze strony tej smutnej historii, która zaczęła się w czerwcu 2022 roku: przez kogo, jak i dlaczego wybrano rzymskiego inżyniera. Hipotez jest wiele i każdy ma swoją, na pewno jest taka, że ​​gorszego wyboru nie można było dokonać, ale skoro taki krok został podjęty, to na pewno był jakiś nieznany nam powód. Pozostała tylko nadzieja, że ​​ci, którzy tego chcieli, mają w ręku karty na naprawienie wyrządzonych, poniesionych szkód, bo za kilka dni może być za późno.

A jutro zmierzymy się z Gubbio, z duchem, na jaki nas stać, ale z apelem do zespołu, aby wyszedł na boisko i uhonorował tę wspaniałą koszulkę, która zasługuje na szacunek wszystkich... Tę, której wielu, zbyt wielu, nie przyniosło szacunku ostatnich kilka razy.