Neri, Periccioli i Giardinelli opowiadają o Vorii i przejściu do seniorskiej piłki nożnej

Giorgio Neri określa Gilla Vorię jako „impulsywnego, ale w dobrym znaczeniu tego słowa. Robi rzeczy tak, jak podpowiada mu serce”. David Robert Periccioli opowiada o zaskoczeniu („nie spodziewałem się tego”), jakie towarzyszyło mu przy podpisaniu kontraktu z pierwszą drużyną. Z kolei Gabriele Giardinelli wspomina swoje pierwsze powołanie: „Był piątkowy wieczór, spałem, kiedy otrzymałem wiadomość”. Oficjalna strona internetowa Sieny FC opublikowała historie trzech młodych zawodników, których łączy wspólna droga: przeszłość w akademii i wejście do pierwszej drużyny, a Voria jest osobą łączącą oba te etapy.

Jeśli podobają Ci się nasze treści i chcesz wesprzeć ich dalszy rozwój, zapraszamy do postawienia wirtualnej kawy na BuyCoffee! Twoje wsparcie pomaga nam tworzyć więcej ciekawych materiałów, a każda wpłata to dodatkowa motywacja i możliwość rozwijania portalu. Dziękujemy za każdą złotówkę!

– Jestem tutaj właściwie od kategorii Under 13. Później spędziłem dwa lata w Mazzoli, zanim wróciłem do drużyny Juniores, której trenerem był Gill – mówi Giorgio Neri.

W tym roku doczekał się również debiutu w pierwszej drużynie, ale jego najpiękniejsze wspomnienie wiąże się z pierwszym powołaniem, które otrzymał dwa lata temu, na ostatnią kolejkę sezonu przeciwko Grosseto.

– Nie spodziewałem się tego. Myślałem nawet, że mogę wejść na boisko, ale ze względu na limit zawodników nie doszło do tego. Mimo wszystko był to wyjątkowy moment.

Jedno słowo opisujące Gilla?

– Impulsywny. Nie w negatywnym znaczeniu. Robi rzeczy tak, jak je czuje, a to czasami oznacza również dawanie szans młodszym zawodnikom bez zbytniego zastanawiania się.

– Kiedy zacząłem przechodzić z drużyny Juniores do pierwszej drużyny, Giannetti już tam był. Zawsze dobrze mnie przyjmował, nigdy nie wywierał na mnie presji i starał się, żebym czuł się swobodnie. Zawsze był do dyspozycji – kontynuuje Neri.

Następnie dodaje refleksję na temat własnego rozwoju.

– Na początku źle znosiłem niektóre krytyczne uwagi, jestem osobą przewrażliwioną na swoim punkcie. Później zrozumiałem, że pewne rzeczy mówiono mi dlatego, że mnie ceniono i chciano pomóc mi się poprawić.

David Robert Periccioli poznał Sienę już w bardzo młodym wieku, zakładając koszulkę Bianconeri w kategorii Under 15, jeszcze w czasach gry klubu w Serie C. Po krótkiej przerwie w ubiegłym roku wrócił do drużyny Juniores, ponownie prowadzonej przez Gilla Vorię.

– Podpisanie kontraktu z pierwszą drużyną było wspaniałe, nie spodziewałem się tego. Już od połowy poprzedniego sezonu Gill od czasu do czasu włączał mnie do grupy i otrzymałem również powołanie na mecz z San Donato. Później w tym roku przyszedł debiut.

Dla Davida to doświadczenie oznacza również naukę godzenia piłki nożnej ze szkołą. Klub wspiera go za pośrednictwem opiekuna, który pomaga mu w nauce.

– Bardzo mocno stawiam na piłkę nożną, ale cieszę się, że mogę również ukończyć swoją edukację.

Jest też Jude, przydomek nawiązujący do jego podobieństwa do Bellinghama.

– Przydomek narodził się podczas wewnętrznej gierki w poprzednim sezonie i już ze mną został.

Przeskok do seniorskiej piłki:

– To duża zmiana, przede wszystkim pod względem mentalnym. Grupa otacza nas opieką i darzy sympatią, ale wiem, że wciąż mam wiele do nauczenia się.

Droga Gabriele Giardinelliego różni się od tej, którą przeszli dwaj pozostali zawodnicy. Przed ubiegłym rokiem nigdy bowiem nie zakładał koszulki Sieny.

– Dołączenie do drużyny Juniores było ważnym przełomem, ale na początku nie było łatwo. Byłem dalej w rozwoju od kolegów z drużyny, zaczynałem na ławce rezerwowych i mało grałem. Byłem sfrustrowany, ponieważ w poprzednich latach zawsze występowałem. Później zrozumiałem, że poziom był inny i musiałem dać sobie czas.

I właśnie to Gill zawsze mu powtarzał.

– Dostrzegł we mnie coś i miał rację. Rozwój następował stopniowo, mecz po meczu, poprzez wiele małych kroków.

Wraz z przejściem Gilla Vorii do pierwszej drużyny również przed Gabrielem otworzyły się nowe możliwości. Wciąż pamięta swoje pierwsze powołanie, które nadeszło niemal niespodziewanie.

– Był piątkowy wieczór, spałem i otrzymałem wiadomość, że następnego dnia powinienem wziąć udział w treningu przedmeczowym z pierwszą drużyną. W niedzielę w ogóle nie myślałem o tym, że mogę wejść na boisko, ale później trener zawołał mnie z ławki. Nie mogłem w to uwierzyć, towarzyszyły mi ogromne emocje.

Aby opisać Gilla, Gabriele wybiera zdanie, które towarzyszyło drużynie Juniores przez cały poprzedni sezon:

– Piłka, kolega z drużyny i człowiek.

Trzy słowa, które stały się niemal znakiem rozpoznawczym zespołu. Następnie dodaje jeszcze jedną naukę przekazaną przez trenera.

– Zawsze nam powtarzał, że dopóki mówi nam pewne rzeczy, niezależnie od tego, czy są dobre, czy złe, powinniśmy traktować je jako coś pozytywnego. To wtedy, gdy przestanie nam je mówić, powinniśmy zacząć się martwić.